Heimwee

Ja soms heb ik dat gevoel.  Heimwee. Naar een plek, een moment, een gevoel, een persoon of naar een stad. 

Zo ook toen ik Utrecht binnen reed. Een vreugdesprong in mijn hart. Thuis komen. Of toch weer niet. 

Want, I moved on. En dat is helemaal oké. Maar het is ook zo lekker om je te wentelen in het gevoel van heimwee. Zwelgen. Herinneringen ophalen. Ineens scheen toen altijd de zon, was alles altijd goed. Als je dan alles op een rijtje hebt, het meeste de revue is gepasseerd schijnt het dat er ook wel eens het een en ander mis ging. Maar dat was toen...

Migratie

Ineens viel het woord. Het lijkt op een migratie. De spullen gaan het nieuwe huis in, en het huis uit. Wat verzamel je in de loop van de tijd toch een spullen. Dingen die je nodig hebt, en totale onzin. Want heb je het meer dan een keer gebruikt? Er überhaupt meer dan twee keer na omgekeken. 

In Kenia heb ik staan kijken naar een eindeloos lange tocht van dieren die op uittocht/doortocht waren naar een nieuwe plek. Dit beeld kwam bij me boven toen ik wederom een doos aan het uit dan wel inpakken was. Aan het verslepen met 'dierbare' dingen. In de loop van de jaren migreren zo een hele hoop spullen in je leven.

Spullen, gedachten, gevoelens en mensen. Cirkel.

Space

Bezig om een plek te creëren waar ik 'ongestoord' kan schrijven, schilderen, en nieuwe ideeën kunnen ontstaan. Door te kijken. Te bladeren, te zoeken en werk van anderen te aanschouwen.

Oud werk krijgt ineens een heel andere uitstraling. Ik ben blij. Met wat gebeurd, wat ontstaat en wat ik zie. Ik laat mezelf zien, maar niet helemaal. Er moet iets te raden over blijven. Dromen, nadenken en laten gebeuren.

On top of the world

Lente, zomer, herfst of winter. I do not care als ik op/aan het strand ben. Twee keer een lang stuk gewandeld. Striemende wind, regen in mijn gezicht, geluid van de meeuwen en de rollende golven. Haast onmogelijk om rechtop te lopen. 

Linkervoet, rechtervoet. Back to basic. Geen gelul.

Het water stond in de zakken van mijn jas. Geef mij maar meer. Omgeven door de duinen, het strand en de zee voel ik mij helemaal op mijn plek.

A taste of Spring

Op Ameland was het zover...twee hele dagen zon. Stralend, in de luwte heerlijk vertoeven! Geef mij maar meer!

Taking Risks

Risico nemen, zo voelt het een beetje. Ik zit midden in het zoeken van een nieuwe baan. Of misschien wel nieuwe weg. Dingen hangen met elkaar samen. Misschien moet ik het niet te moeilijk maken. Maar om te doen wat je hart je ingeeft, en daarnaast het commentaar wat dit van buitenaf oplevert, voelt als het nemen van risico. Wat zijn de kosten en de baten? Wat gaat mee, en wat blijft achter?

Het voelt voor mij als een compleet nieuw terrein waar op ik loop te struinen. Op zoek naar houvast. Tastend zoek ik mijn weg. Het ene moment zeg ik volmondig 'ja dit is waar ik voor kies'. Dit voelt goed. Terwijl ik het volgende moment door de grond kan zakken van onmacht. Dit is nieuw voor mij. Ik weet dat ik iemand ben die aanpakt. Niets uit de weg gaat. Maar het voelt nu heel kwetsbaar. Ik moet 'all the way' om een droom waar te maken. Dus spring ik van steen naar steen. Hops ik mij een weg van hier naar daar. Waar daar ook mag zijn.. Want een rechte weg heeft vele zijwegen. Het is een kwestie om uit het doolhof aan ideeën, verlangens en mogelijkheden te komen. Maar ik weet...als dat lukt, is dat een mega boost aan energie. Here I go again!

Explosie van energie

Het zijn de kleuren die je bij de strot grijpen. Meetrekken in een explosie van energie. Je ontkomt er gewoon niet aan. Lezend voor het raam, zo rond half zes, kijk ik op, en word meegezogen. Achter de silhouetten is de lucht hemelsblauw. De voorwerpen zelf lijken lichtgevend. Als omgeven door fosfor. Deze omgeving nodigt uit tot nadenken, peinzen, mijmeren, dichten, schilderen en fotograferen. No way out. Of je wilt of niet je brein wordt actiever. Leent zich in ene uitstekend voor creatieve uitspattingen. Het borrelt. Het bruist. Gaat met je aan de haal.

Het lijkt of je tien dingen tegelijk kunt doen. Of eigenlijk doe ik momenteel meerdere dingen tegelijk. Ik type, terwijl ik een minuut geleden aan het lezen was. Ik heb allerlei wilde plannen die nog uitvoerbaar moeten worden gemaakt. Mijn aandacht blijft bij de wonderbaarlijke kleurenpracht. In de ochtend, middag en avond. Zelfs ’s nachts staan de sterren anders. Je kunt ze haast aanraken. Hun licht is zo sterk, helder en ze schijnen binnen handbereik.

Na drie weken afwezigheid. Maakt mijn hart een vreugdedans. Begint de energie al toe te nemen als je naar de boot toe rijdt. Net of je de zeelucht al ruikt. De golven komen aanrollen. De meeuwen boven je hoofd cirkelen met hun krachtige geluid. Je ontspant. Tegelijk ben je gespannen. Kan het je niet snel genoeg gaan. Voet op het eiland te zetten.

Dat kan ook komen door de dromen die weer aan je voorbijtrekken. Van toen je kind was. En de vuurtoren een lichtbundel was, die ’s avonds om de zoveel tellen langs je raam trok. Het knarsen van het schelpenpad waar je met de fiets keihard van een duin reed, met je voeten van de pedalen. De wind door je haren. De tijd waarin windkracht acht net een muur was. Waar je maar niet doorheen kwam. Tevens blies hij je ogen vol zand van het strand. Waardoor je niets kon zien. Dat je in de bolderkar mocht zitten. Verscholen onder de jas van je vader. Terwijl je zo nu en dan toch probeerde over de rand van de bolderkar te kijken, om te zien of je er al bijna was. Bij het immens brede en lange strand. Dichtbij de zee. De schelpen. En de hoge golven die je gek maakten van verlangen. Om je dromen te doen uitkomen. Om je dromen zo dicht mogelijk bij jezelf te houden.

Kortom hoe je het ook went of keert. Jong en oud, en alles daar tussen wordt meegezogen in de energie die hier leeft. Puur Ameland. Tot de kern.